Ураза бәйрәме килде ишеккә,
Нур өстәсен ул синең йөзеңә.
Якты кояш булып керсен төшеңә,
Шатлык тулсын һәрбер сүзеңә.
Күңелеңдә — язның йомшак сулышы,
Догаларың булсын изге ял.
Ак бәхетләр булсын тормыш юлышы,
Сиңа бәйрәм бүләк итә ал.
Ураза бәйрәме килде ишеккә,
Нур өстәсен ул синең йөзеңә.
Якты кояш булып керсен төшеңә,
Шатлык тулсын һәрбер сүзеңә.
Күңелеңдә — язның йомшак сулышы,
Догаларың булсын изге ял.
Ак бәхетләр булсын тормыш юлышы,
Сиңа бәйрәм бүләк итә ал.
Ураза бәйрәме килде нурлар чәчеп,
Йөрәгеңне ал син киң итеп ачып.
Якты өметләрнең җылысы кебек,
Күңелеңә керсен бәхетләр тизләп.
Догаларың җитсен күкләргә барып,
Йөзең торсын синең гел шулай янып.
Иман гөле чәчәк атсын ул чакта,
Сине сакласыннар һәрчак бу якта.
Ураза бәйрәме җитте, нурлы таңнар атты,
Йөрәктәге шатлыкка җылы сүзләр якты.
Изге айның сабырлык орлыгы чәчелде,
Тормышыңа бәхетле язмышлар ачылды.
Синең өчен догалар һәрвакыт кабул булсын,
Өйләреңә нур салып, өстәлләр тулы булсын.
Күңелеңдә яшәсен язгы алсу гөлләрең,
Яктырып торсын даими үтәрсең юлларың.
Ай нурыдай балкый бүген йөзең,
Изге бәйрәм — Ураза, җан сүзең.
Күңелеңдә — гөлләр, иман чишмәсе,
Минем өчен син — иң кадерле кеше.
Чәйләр эчкән чакта табын түрүндө,
Шатлык уянсынчы һәрбер көнеңдә.
Бәхет кошы кунсын синең кулыңа,
Ап-ак юллар телим барыр юлыңа.
Алтын кояш нурын сибә җаныңа,
Бәйрәм бүген килде синең яныңа.
Йөрәгеңдә чәчәк атсын иманнар,
Бәхет тулы булсын синең юллар да.
Уразадан соң күңелең ак нурда,
Сабырлыкның җимеше — син җырда.
Изге айның җылысы калсын синдә,
Шатлык кошы сайрасын һәр көнеңдә.
Ай тулышып, нурын сипкән чакта,
Йөрәгеңдә шатлык чәчәк атсын.
Бу бәйрәмдә, иң якын дус затта,
Изге теләк сиңа юлны тапсын.
Ураза бәйрәме — җанның язы,
Сабырлыкның баллы җимеше ул.
Тормышыңда булсын нурлар казы,
Бәхетле бул, бу бит якты юл.
Йортың тулсын нурлы изге айга,
Бәхет яусын синең һәрбер салган юлга.
Күңелеңдә балкый иман гөлләре,
Шатлык алып килсен бәйрәм көннәре.
Ураза бит – сафлык чишмәсе кебек,
Җаның тыныч, якты булсын, җыр кебек.
Игелекле гамәл – йолдыз күктәге,
Ачык булсын синең бәхет ишегең.
Бәйрәм җитте, җаным, нурлар сибеп,
Йөрәкләрдә һәрчак изге яз.
Догаларың җитсен күккә тиеп,
Җан-тәнеңә булсын бик аяз.
Син бит минем якты йолдызымсың,
Уразада сафлык өстәлсен.
Тормыш юлы — татлы бал сагызың,
Изге көндә шатлык көтелсен.
Ураза бәйрәме килде, нурлар сибеп күкләрдән,
Җанга тынычлык иңде, язның иртә гөлләреннән.
Синең йөрәгеңдә булсын ихласлык һәм саф гамәл,
Изге юлыңда балкысын бәхеткә илтүче җәүһәр.
Айлы төннәрнең серләре сакласын җылы йөзеңне,
Ураза тотып сафландың, белдем ак теләгеңне.
Шатлык бөртекләре кебек чәчрәсен тормыш юлың,
Аллаһ бирсен сиңа чын бәхет, нурлы булсын һәр көнең.
Бәйрәм җитте, нурлы кояш калыкты,
Йөрәгеңә назлы чишмә салкынты.
Уразадан соң бу изге шатлыклы,
Ачылды күктә җәннәтнең капкасы.
Син бит минем якты йолдыз нурымда,
Гел елмаеп, яшә шатлык утында.
Изге теләкләрем җилләр катында,
Ташлыйм бүген сөю җылы атында.